Traveller, there is no road.

Dwie płyty Dave'a Douglasa chodzą koło mnie od kilku dni. Freak In i Songs for Wandering Souls. Po okresie szukania gitarowych ścian cykliczny nawrót jazzu, I guess. Christmas, choinka, półmrok kolorowego światła, noc. Plyty połączone jedną melodią, która znika, wraca, jakby próbując znaleźć przejście. Drogę. But Traveler, there's no road.

A po przeciwnej stronie kamienicznej studni, na parapecie, siedzi kot i patrzy na deszcz. Blue, Alice, blue.

A może wpadniesz do mnie, obejrzymy sobie moją kolekcję ścian dźwięku?

Google Earth. Uwodzicielska zabawka. M a p a znacznie ciekawsza niż oznaczane przez nią t e r y t o r i u m. Przeglądam zdjęcia, których r o b i ę ogromną ilość, niektóre z nich przetwarzam, tak by zostało tylko kilka linii, kilka barwnych plam. Dopiero wtedy wydają się mówić coś o rzeczywistości, którą p o s t r z e g am, dopiero wtedy wydają się być zgodne z komentarzem, wewnętrznym monologiem.


Odrealnienie, uproszczenie, znak, który w końcu zastępuje swoje znaczenie. Nic nowego, nic nowego.

Za oknem, w kamienicznej studni, pluszcze deszcz. Urlop, cholera. Wyczekiwane od roku góry rozmywają się w rytmicznym pac, pac, okazjonalnym plum. What ya gonna do?, coby sfaraprazować bohatera ulubionego serialu.

Seen a shooting star tonight
Slip Away.
Tomorrow will be another day.
Guess it's too late to say...
I tak dalej, i tak dalej. Nie mogę się uwolnić od tej piosenki ostatnio. Śni mi się, mam ją ciągle gdzieś z tyłu głowy. I coś jak przeczucie, jak deja vu na przekór, że pewnego dnia.

North, north west, the Stones of Faroe.